Dlaczego ludzie popadają w anoreksję?

Anoreksja to inaczej jadłowstręt psychiczny. Osoby cierpiące na tę przypadłość najczęściej dążą do zmniejszenia masy ciała za wszelką cenę. Niestety ich obraz postrzegania siebie jest tak zakrzywiony, że nie przestają się obsesyjnie odchudzać nawet, gdy są już chorobliwie chude. Ma to odzwierciedlenie w organizmie, który zatrzymuje stopniowo pracę najmniej potrzebnych organów, ponieważ nie posiada już energii, by utrzymać prawidłowe funkcjonowanie całego ciała.

Anoreksja – powody

Wbrew pozorom na anoreksję nie zapadają tylko osoby otyłe, które nagle zaczęły się obsesyjnie odchudzać i – przerażone możliwością powrotu do dawnej wagi – nie umieją przestać. Wieloletnie badania nadal nie są wstanie podać jednoznacznych przyczyn anoreksji, jednak ich podłoża szuka się w specyficznym sposobie przeżywania siebie i relacji z innymi. Często towarzyszą temu stany depresyjne, zaburzenia osobowościowe. Większość problemów ma swój początek w okresie dorastania, gdy człowiek mierzy się z szeregiem zmian zachodzących w jego ciele i psychice. Zdarza się jednak, że jadłowstręt psychiczny diagnozowany jest również u niemowląt czy osób w podeszłym wieku. Zdarza się, że choroba ma swoje źródła w otoczeniu chorego – np., gdy młoda osoba nie ma żadnej kontroli nad swoim życiem zaczyna kontrolować obsesyjnie to, co je, mając złudne poczucie, że ma chociaż kontrolę nad swoim ciałem. Anoreksja może mieć także podłoże genetyczne: jak choroby układu pokarmowego czy niekorzystne czynniki w czasie życia płodowego. Nie bez winy są także czynniki kulturowe: nacisk na idealną figurę, przekłamane i zbyt idealne zdjęcia w gazetach, wyśmiewanie się z otyłości.

Anoreksja – jak leczyć?

W skutecznym leczeniu anoreksji duży wpływ ma czas, kiedy została wykryta. Im szybciej, tym mniejsza bariera psychiczna chorego do pokonania i mniejsze szkody wyrządzone organizmowi. Niestety osoby chore umieją się bardzo dobrze ukrywać i często choroba jest odkryta przez otoczenie przypadkiem. Ważne jest zrozumienie, że samo powtarzanie chorej osobie „że ma jeść” i wpychanie jej jedzenia siłą nic nie da – osoby chore często znajdują inny sposób na pozbycie się jedzenia z swojego organizmu, np. poprzez wymioty czy środki przeczyszczające, przechodząc w ten sposób z jednej choroby w kolejną.

Leczenie anoreksji to często bardzo długotrwały i skomplikowany proces. Wiele zależy od procesu diagnostycznego. Za podobnymi objawami stoją bardzo zróżnicowane przyczyny. Czasem choroba ma dość nieszkodliwy przebieg i niewielkie interwencje terapeutyczne okazują się być wystarczające, żeby zażegnać chwilowy kryzys. Często jednak problem okazuje się poważniejszy, głęboko wrośnięty w strukturę samej rodziny. Wtedy leczenia wymaga cała rodzina. Terapią indywidualną objęta jest chora i równolegle prowadzi się terapię systemową rodziny pacjentki/pacjenta.

Zdarza się, że problem osadzony jest głęboko, w strukturze osobowości pacjentki. To znacząco komplikuje proces leczenia, tym bardziej, że chora ma zazwyczaj słaby albo żaden świadomy kontakt ze swoimi uczuciami, potrzebami, wewnątrz psychicznymi konfliktami. Wszystko to jest „umieszczone” w ciele i poprzez ciało „od-reagowywane”. Warto pamiętać, że to poważny problem psychiczny, który nieleczony w wielu przypadkach kończy się zmianami chorobowymi w organizmie a czasem śmiercią. Ważne więc, żeby reagować, gdy widzimy lub podejrzewamy problem w naszym otoczeniu, niejako przejmując odpowiedzialność za chorego, który, przynajmniej na początku terapii, nie będzie w stanie rozpoznać u siebie potrzeby leczenia.

Dodaj komentarz